Tyrese Haliburton speelde op 7 oktober weer een NBA-wedstrijd voor de Indiana Pacers, zijn eerste sinds hij in Game 7 van de NBA Finals van 2025 zijn rechter Achilles scheurde. In de voorbereidingswedstrijd tegen de Minnesota Timberwolves scoorde hij zeven punten en gaf hij zes assists in de 123-112 overwinning. Hij stond 16 minuten op het veld.
Na 16 maanden wachten op de zijlijn kon de tweevoudige All-Star eindelijk weer meespelen. De wedstrijd vond plaats in Ames, Iowa, op de Iowa State University, zijn alma mater, waardoor het voor hem een dubbele thuiswedstrijd was. Het was zijn eerste optreden in de arena van zijn universiteit in zes jaar. Studenten stonden de avond ervoor al in de rij voor de studentenvak, waar ze een gele shirt met zijn gezicht en de bijnaam “Cyclone Hali” konden krijgen.
Met nog 4:27 te spelen in het eerste kwart van de voorbereidingswedstrijd genoot Haliburton van een ander moment: zijn eerste pauze. “Ik was doodmoe”, zei hij lachend na afloop. “Maar ook dan bleef ik denken: man, ik speel weer.”
Bij het eerste balbezit van Indiana gooide een zenuwachtige Haliburton een pass zonder op te kijken naar Andrew Nembhard, maar de bal ging de lijn uit. Bij het volgende balbezit liep hij een 2-tegen-1 uit met Pascal Siakam. Die aanval maakte hij af met een crossover en een jumper van vijf meter, zijn eerste mandje in meer dan een jaar.
De adrenaline droeg hem door de 16 minuten heen. “Ik heb mijn eigen interne verwachtingen”, vertelde Haliburton. “Maar ons doel is een kampioenschap winnen. Dat is nooit veranderd.”
Het seizoen van de Pacers, en de weg terug naar de top van Indiana, hangt af van die verwachtingen. Het laatste moment waarop Haliburton gezond was, leverde hij een van de grootste clutch-prestaties uit de NBA-geschiedenis: in elk van de vier rondes van de play-offs van 2025 scoorde hij een winnende of gelijkmakende worp. In Game 7 in Oklahoma City leidde Indiana nog in het eerste kwart, voordat Haliburton zijn Achilles scheurde en de Thunder de geschiedenisboeken in marcheerden.
Terwijl Haliburton het seizoen 2025-26 herstellend doorbracht, won Indiana 19 wedstrijden. Dat maakt de Pacers een van de meest verwarrende teams voor het seizoen 2026-27. Ondanks de conference finals van 2024 en 2025 wordt verwacht dat ze slechts 42 wedstrijden winnen en ze staan volgens de Basketball Power Index van ESPN op de tiende plaats in de Eastern Conference.
“Ik let er niet te veel op”, zei Haliburton. “Ons hele team kan zich daar iets bij voorstellen. We hebben allemaal weleens zo gedacht.”
De Pacers zijn het laatste team dat de regerend kampioen New York Knicks in een play-offserie versloeg. Maar in een competitievere Oosten dan die waaruit hij vertrok, wil Haliburton bewijzen dat de Pacers hun plek aan de top kunnen heroveren.
“Die magie opnieuw vinden is geen garantie”, zei Pacers-manager Chad Buchanan. “Maar onze kernspelers geloven in elkaar. Ze hebben het gevoel dat mensen ze al hebben afgeschreven. Dat is wat er gebeurde in die twee jaar dat we een run maakten: mensen hebben ons gewoon aan de kant gezet. Dat zet hen aan.”
Een nieuwe start, met oude wonden
De nul in het midden van het shirt was oranje, in dezelfde kleur als de rand van een shirt dat in het midden blauw was gekleurd. Toen Haliburton het vel papier oppakte, schamperde hij.
“Wie heeft dit getekend?”, vroeg hij. “Oranje en blauw op een Pacers-shirt?”
“Knicks-kleuren”, zei zijn vrouw Jade met een veelbetekenende glimlach.
Met het trainingskamp nog enkele weken weg, bezocht het echtpaar Haliburton kinderen in het Peyton Manning Children’s Hospital in Indianapolis. Haliburton was daar als woordvoerder van de Indiana Donor Network, om aandacht te vragen voor orgaandonatie. De vijf kinderen die aanwezig waren, hadden allemaal een niertransplantatie gehad.
Aan een tafel gingen Haliburton en de kinderen, van wie sommigen pas zes jaar oud waren, kleurplaten invullen. Er ontstond meteen een levendige discussie.
“Wat is jullie lievelingskleur?”, vroeg Haliburton aan zijn tafelgenoten, waarmee hij een geanimeerd gesprek op gang bracht.
“Rood!”, riep een kind. “Blauw!”, zei een ander. “Geel!”
“Regenboog!”, zei een derde, waarmee een nieuw debat ontstond over de vraag of alle kleuren samen één kleur konden zijn. Hij hield vol dat dat kon.
“Maar is er ook een regenboogstift?”, vroeg Haliburton, die de vraag als een soort schaakmat stelde. Toen hij zei dat zijn lievelingskleur grijs was, deinsden de kinderen terug. “Dat hoor je nooit, hè?”, zei hij met een glimlach.
Haliburton besteedde het afgelopen jaar grotendeels in Indianapolis aan dit soort projecten. Eerder deze zomer hielp hij de Pacers bij het nieuw leven inblazen van hun liefdadigheidssoftbalwedstrijd, met spelers van de Indianapolis Colts en de Indiana Fever. Fans vulden Victory Field, een Triple-A honkbalstadion met 12.000 zitplaatsen in het centrum van Indianapolis.
Haliburtons band met het Midwesten is diep. Hij werd geboren in Wisconsin en ontmoette zijn vrouw in Ames, waar hij haar uiteindelijk ten huwelijk vroeg. Die band is sterker geworden sinds hij in 2022 naar Indiana werd geruild.
Daarom investeert hij zoveel in de gemeenschap.
“Het leven ziet er nu anders uit”, vertelde Haliburton. “Ik ben gewoon dankbaar dat ik weer basketbal kan spelen en al die dingen in de gemeenschap kan doen, want als zoiets gebeurt, is het alsof je hele leven aan je ogen voorbijtrekt.”
Tijdens zijn eerste vakantie, een paar maanden na de operatie, kon hij nauwelijks de trap af in het huis dat ze hadden gehuurd, en hij had hulp nodig om zich te verplaatsen toen ze vertrokken. Zijn chirurg had hem gewaarschuwd, maar de werkelijkheid kwam hard aan. Hij huilde onder de douche.
“Het is zo moeilijk om te accepteren dat je in een oogwenk van de top van de wereld in het tegenovergestelde terechtkomt”, vertelde Haliburton.
“Het klinkt gek, want het is een basketbalblessure, en er staat altijd een termijn op. Je weet dat je na die tijd weer goed zult zijn. We hebben de beste artsen ter wereld, de beste fysiotherapeuten, al die dingen. Je weet dat het goed komt, maar het blijft eng.”
Het grootste deel van zijn herstel vond plaats in Indianapolis, waar hij elke wedstrijdavond op de bank zat, thuis en uit, ook toen het seizoen de verkeerde kant op ging. Midden in zijn revalidatie kreeg hij bovendien een zware gordelroos, waardoor hij 30 pond aankwam en ernstige gezwollenheid van zijn gezicht kreeg als bijwerking van de zware medicijnen. De ziekte, die zeer besmettelijk is, hield hem weg van zijn ploeggenoten langs de zijlijn. Het was een nieuwe tegenslag in een lang seizoen.
“In de competitie, vooral wanneer een topspeler zo geblesseerd raakt, betekent dat voor het volgende jaar soms dat ze hun eigen schema volgen: ‘Ik moet gewoon doen wat goed is voor mij'”, zei Buchanan. “Ty is niet zo in elkaar gestoken. Ty weet altijd wat het team van hem nodig heeft, in plaats van wat hij voor het team moet doen.”
Tijdens zijn eenzame, zware herstel zette hij af en toe oude hoogtepunten op.
“Gewoon om iets te voelen”, zei hij. “Ik kon dat ooit. Ik mis dat gevoel.”
Op een gegeven moment keek hij zelfs de Finals van 2025 terug, zei hij. Zijn focus lag op Game 4. De Pacers leidden met 2-1, maar de Thunder herstelden een achterstand van dubbele cijfers in de tweede helft, toen Shai Gilgeous-Alexander 15 van zijn 35 punten scoorde in de laatste 4:38 van de wedstrijd.
“Game 4 blijft voor altijd in mijn hoofd”, zei Haliburton. “Als je die wedstrijd wint, verandert de hele serie.”
Die gedachte bleef hem bezighouden terwijl hij zag hoe zijn team het slechtste seizoen uit de clubgeschiedenis doormaakte. Hij besefte dat het gesprek over de problemen van de Pacers grotendeels over hem ging: zijn blessure, zijn herstel en zijn terugkeer.
“Iedereen vindt de zomer altijd heel lang”, zei Haliburton. “Nou, ik heb dat twee, drie keer zo lang meegemaakt als iedereen.”
Terugblik en nieuw begin
Haliburton wil dat de Pacers het afgelopen seizoen niet vergeten.
Indiana eindigde met het laagste aantal overwinningen in de clubgeschiedenis. Het team werd vroeg in het seizoen door blessures getroffen en richtte zich in de tweede helft al op een betere draftpick. Aan het eind leek de ploeg nauwelijks meer op het team dat de Finals had gehaald.
“Je kunt [onze voorseizoensranglijst] als respectloos zien, maar je moet ook begrijpen dat we onszelf in die positie hebben gebracht door hoe we vorig jaar speelden”, zei Haliburton. “Er zijn normen die we niet hebben gehaald en waar we naar terug moeten. En het is geen geheim dat er vorig jaar een flinke terugval was.”
Het trainingskamp draait om het herstellen van die gewoonten.
De avond voor de eerste trainingsdag kwam het team bij Buchanan thuis bijeen, op de vloer van zijn binnenbasketbalveld. Dat is inmiddels een jaarlijkse traditie, al vier jaar, een moment waarop de Pacers hun prioriteiten voor het seizoen op een rij zetten.
Coach Rick Carlisle klaagde over hoe lang de zomer had geduurd. Het was 5,5 maand geleden dat ze hun laatste wedstrijd in april speelden, en nog langer geleden dat ze nog voor iets speelden.
“Reclaim”, oftewel “terugwinnen”, werd het sleutelwoord tijdens die bijeenkomst.
Carlisle erkende hoe belangrijk het was dat Haliburton terug was, maar waarschuwde ervoor hem als redder te zien.
“We zijn een team dat sterk van elkaar afhankelijk is”, zei Carlisle voor de wedstrijd in Ames vorige week. “Een van de dingen die ons in die twee sterke jaren zo bijzonder maakten, was onze onderlinge verbondenheid, ons ecosysteem, onze afhankelijkheid van elkaar.”
“We worden altijd beter als de som van alle delen.”
Het grootste deel van de kern van de Pacers is hetzelfde: Haliburton, Siakam, Nembhard en Aaron Nesmith. Ivica Zubac werd echter binnengehaald om Myles Turner te vervangen, die vertrok in een ruil op de deadline die Indiana de nummer vijf van de draft kostte.
Volgens bronnen binnen het team zijn de Pacers ervan overtuigd dat deze ruil hen weer een kans op het kampioenschap geeft. Ze erkennen ook dat Zubac, die dichter bij de basket speelt, andere sterke kanten heeft dan Turner, een center die de vloer met driepunters openhoudt.
“We hebben een geweldige coach die dingen uitzoekt”, zei Buchanan tegen ESPN. “Dat is een sterkte van hem. Als het niet goed gaat, en wij niet goed spelen, of [Zubac] niet goed past, dan past hij zich aan.”
De klik tussen Zubac en Haliburton kan tijd kosten. Ook hun individuele samenspel kan daar last van hebben. Ze hadden in het voorseizoen moeite met hun timing in pick-and-rolls, waarbij Haliburton vaak al om de hoek was voordat zijn nieuwe center de kans kreeg om te rollen.
“Hij wil zo graag mensen bewijzen. Hij haat het dat mensen zeggen dat hij geduld moet hebben. Dat haat hij”, zei Buchanan. “Hij zegt: ‘Ik ben 16 verdomde maanden weg geweest. Ik ben klaar om te spelen.’ Hij is duidelijk erg zelfverzekerd, maar ik denk nog steeds dat hij een opbouwperiode nodig heeft om weer in zijn ritme te komen.”
Haliburton bewoog soms weer als zijn oude zelf, maar de groeipijnen waren in zijn eerste wedstrijd terug duidelijk zichtbaar.
Hij vergeleek zichzelf met een rookie die te snel speelde en moest vertragen om het aanvalsspel zijn ritme te laten vinden. Hij verstuikte zijn rechterenkel tijdens de wedstrijd en miste de volgende voorbereidingswedstrijd, maar een MRI bevestigde dat zijn Achilles niet was aangedaan.
“Ik was er enthousiast en gehyped om erbij te zijn, maar ik moet wat rustiger worden”, zei hij. “Er valt bij mij en bij ons als team nog heel veel te verbeteren. Maar ik ben gewoon blij dat ik weer op de vloer sta.”
Tijdens de zomer kreeg hij in de sportzaal meerdere momenten die hem vertrouwen gaven.
Op een middag in juli, 13 maanden na zijn operatie, nam hij één dribbel en gooide hij de bal in de lucht richting de basket. Terwijl hij er achteraan sprintte, stuiterde de bal net voor de basket in het trainingscentrum van de Pacers. De opwaartse beweging droeg hem bijna hoger richting de ring dan in jaren. In de lucht gooide hij de bal tussen zijn benen door en steeg hij op naar de basket, waarna hij met zijn rechterhand dunkte, terwijl verschillende medewerkers van de staf gezamenlijk een kreet slaakten.
Maar Haliburton schreeuwde het hardst en liet na meer dan een jaar al zijn opgekropte frustratie los.
Hij had een weddenschap lopen met Erik Huddleston, de kracht- en conditietrainer van Indiana: als hij de dunk zou maken, een Eastbay genoemd, mocht hij de training na afloop overslaan.
Het is een dunk die Haliburton sinds zijn rookiejaar, toen hij 20 was, niet meer regelmatig had gemaakt.
Later plaatste hij een video van de dunk op zijn sociale media, en de boodschap aan de rest van de competitie was duidelijk.
De dunk liet zien hoe flashy Haliburton terugkeerde, maar een rustiger moment een maand later zond een nog luidere boodschap uit.
Voor het begin van het seizoen hield de ploeg een minicamp in Los Angeles.
Tijdens een scrimmage viel Haliburton op een gegeven moment op de vloer. Enkele maanden eerder had iedereen in de zaal stilgestaan en gewacht tot hij weer overeind kwam, net als die avond in Oklahoma City.
Maar nu gebeurde er niets. Hij stond op. De wedstrijd ging door.
“Dat”, zei hij, “laat me weer normaal voelen.”