
Stephen Curry heeft een scheurtje in zijn schuine buikspier opgelopen en de Golden State Warriors bereiden zich voor op een afwezigheid van bijna een maand. Curry blesseerde zich in het eerste kwartaal tegen de Houston Rockets, nadat hij nog enkele balbezittingen had geprobeerd door te spelen. Eerder raakte hij ook al zwaar geblesseerd door zijn rechterknie, waardoor hij vorig seizoen miste.
Curry was tegen de Houston Rockets nog in beweging over de baan toen het misging. Hij scoorde zelfs nog een driepunter tegen Amen Thompson voordat hij het uitschreeuwde van de pijn en naar de kleedkamer liep. De Warriors verwachten hem een bijna maand te moeten missen.
In de eerste wedstrijd zonder Curry walste de San Antonio Spurs over de Warriors heen. Het team kwam meteen uit op een 18-0 voorsprong en won uiteindelijk met 38 punten verschil. Drie avonden later verloren de Warriors van de New Orleans Pelicans, die daarmee een reeks van zes nederlagen doorbraken, met 21 punten verschil. Daarmee rezen opnieuw vragen over de vraag of het team een maand zonder Curry overleeft, en nog grotere vragen over de toekomst zonder hem.
Curry verliet de roadtrip om in San Francisco aan zijn buikspier te revalideren, samen met Rick Celebrini, de medische beslisser van de club die Curry volledig vertrouwt. Daarmee verliest hij weken aan basketbal in een loopbaan die er niet veel meer heeft.
“Het is klote omdat het deel uitmaakt van je sterfelijkheid”, zei Curry over de voortdurende herinneringen aan zijn ouder worden. “Basketbalsterfelijkheid.”
Een knie die niet wilde herstellen
Het begon eind januari, tijdens een trainingsmoment op een vrije dag in een lege arena in het centrum van Minneapolis. Curry’s rechterknie begon hem te hinderen. Vier dagen eerder was hij voor de elfde keer basisspeler in de All-Star-wedstrijd geweest. Hij gemiddelde 27,2 punten met een zeer hoog rendement en hield de Warriors op een redelijk record van 25-21.
Zijn medespeler Jimmy Butler had de week ervoor echter zijn rechter voorste kruisband gescheurd. Curry, toen 37 jaar oud, moest opnieuw met overbelaste schema’s en een grotere offensieve last omgaan. Zijn knie begon te protesteren.
“Toen begon ik me zorgen te maken”, zei Curry. “Het voelde gewoon niet goed.”
Curry probeerde door te spelen met wat hij “een vreemde pijn en pijnlijke zwelling die niet over ging” noemde. Ondanks een aanvankelijke twijfelstatus scoorde hij 26 punten tegen de Timberwolves. Vervolgens rustte hij een wedstrijd uit, scoorde hij 27 punten in Utah om de uitreis af te sluiten en daarna 23 tegen de Detroit Pistons toen het team weer thuis was.
De pijn en zorgen verdwenen echter niet.
“Tegen Detroit kostte het me alles om daar beneden op de behandeltafel te denken: ‘Oké, ik kan vanavond gewoon naar buiten en spelen'”, zei Curry. “En ik deed alsof ik het kon, die eerste … ik weet niet hoeveel minuten, 25 ongeveer.”
Zijn laatste reeks voordat hij het veld verliet heeft iets poëtisch. In het derde kwartaal kwam Curry na een pindown in een isolatie tegen Ausar Thompson en deed wat hij “een hoge stap omdat het zo’n pijn deed op dat moment” noemde.
Daarna liet Curry Thompson achter zich met een crossover-combinatie, hobbelde hij de key in en scoorde hij een and-1-floater over een van de beste verdedigers op de omtrek ter wereld. Daarmee kwam hij in die 25 minuten op 23 punten. Vervolgens strompelde hij naar de zijlijn en vertelde hij Celebrini dat de zwelling en stijfheid niet meer te verdragen waren.
“Ik werd verstandig met de situatie”, zei Curry, die de volgende 27 wedstrijden miste. “We moesten scans laten maken.”
Dat is de tweespalt van de nog steeds spectaculaire Curry in de schemerfase van zijn Hall of Fame-loopbaan. Op de baan kan hij nog steeds reeksen neerzetten die coach Steve Kerr “magisch” noemt. Maar buiten het vuurwerk voert Curry een constante race tegen de klok, waarbij hij voortdurend zijn lichaamsonderhoud aanpast om zo vaak mogelijk beschikbaar te zijn, tot de klok is afgelopen.
De scans van zijn rechterknie na de wedstrijd tegen Detroit op 30 januari lieten geen structurele schade zien. Celebrini schreef rust voor. De club noemde het officieel patellofemoraal pijnsyndroom, beter bekend als “loopknie”, een overbelastingsprobleem.
Curry dacht aanvankelijk dat hij een week zou missen. Hij hoopte nog op een plek in de All-Star-wedstrijd in 2026 in Los Angeles, twee weken later, en had het plan om oud-teamgenoot Klay Thompson mee te nemen naar de driepuntenwedstrijd. Die hoop vervaagde toen het probleem bleef aanhouden.
In Los Angeles testte Curry zijn vooruitgang met een training. Hij wilde de eerste wedstrijd na de All-Star-break tegen de Boston Celtics spelen. Na enkele bewegingen met hogere intensiteit liet hij dat plan echter varen.
“Sabrina [Ionescu] rebound voor mij”, zei Curry. “Ik probeerde harder te gaan, en bepaalde bewegingsrichtingen werkten gewoon niet.”
Het diepste punt
Tijdens de langdurige afwezigheid, die 27 wedstrijden en 65 dagen besloeg, voelde Curry zich eind maart op twee opeenvolgende dagen het slechtst. De eerste keer was in Atlanta. Na het verlies van de Warriors tegen de Hawks, waardoor ze op 33-38 kwamen, moest hij de ochtend erna scrimmagen om zijn knie te testen. De Warriors kondigden dat zelfs aan. Het gebeurde nooit.
“Dat was de echte tegenslag”, zei Curry terwijl hij zijn hoofd schudde. “Ik kon niet eens het punt bereiken waarop ik kon spelen. Zelfs gewoon schoten oefenen voelde slechter dan eerder.”
De volgende avond wonnen de Warriors na verlenging van de Dallas Mavericks, een opbeurende prestatie die werd bedorven toen de vierdejaars wing Moses Moody zijn patellapees scheurde bij een dunkpoging, ongeveer 7,5 meter van Curry op de bank van de Warriors. Moody had een brancard nodig om het veld te verlaten.
“Ik zag hem vallen, Jimmy [Butler] viel in januari ook. Je kijkt naar de kalender”, zei Curry. “Dan ga je denken aan het existentiële deel ervan. Moet ik dit de rest van mijn carrière blijven meemaken? Is het iets dat … wat is het woord … zal het verminderen wat ik op het veld kan?”
Het lastigste aspect, aldus Curry, was een botkneuzing die in zijn knie ontstond door “verslechterd” kraakbeen dat op de verkeerde delen van het gewricht drukte. Beperkte bloedtoevoer naar het gebied vertraagde het herstel.
“Het stond gewoon stil”, zei Curry. “Het ging geen kant op.”
Uiteindelijk voelde Curry genoeg vooruitgang om terug te keren voor zes wedstrijden tussen 5 en 17 april. Hij scoorde 35 punten in de memorabele throwback-overwinning op de LA Clippers in het play-in-toernooi.
Toch waarschuwde hij dat de kniebklachten een “nieuwe normaal” voor hem hadden gecreëerd. Zijn lange omhelzing met Kerr en Draymond Green de avond dat ze in Phoenix uitgeschakeld werden, zette bovendien vraagtekens bij Kerr’s toekomst en herinnerde eraan hoe dicht ze allemaal bij de finish zitten.
Een andere zomer en een ander seizoen
Curry’s prestaties aan het einde van het seizoen gaven hem een mentale boost voor een zomer van training die anders moest worden ingericht dan voorheen.
“Gas terugnemen op de algemene intensiteit”, zei Curry. “Het idee, het thema van Rick was: elke training die ik deze zomer doe, moet ik het gevoel hebben dat ik iets op tafel heb laten liggen, in plaats van alles uit te putten.”
Dat is een moeilijk concept voor Curry. Hij bouwde zichzelf op tot de beste shooter ter wereld en verlengde zijn loopbaan tot in de late dertig met overmatig hard werken: zijn jumper aanscherpen, zijn lichaam versterken en zijn conditie meedogenloos onderhouden.
Op zijn 38e vertelde de medische staf hem eindelijk om het rustiger aan te doen.
“Hij staat vaker stil”, zei Kerr. “Hij vertrouwt op het feit dat hij een ongelooflijk vaardigheidsniveau heeft opgebouwd dat hem niet zal verlaten. Dan heeft hij een manier gevonden om heel fit te blijven zonder de knieën en enkels te belasten. Hij fietst, loopt op de onderwaterloopband. Hij is creatief.”
Curry heeft gegrapt dat golf de beste zomerse therapie was, maar hij verzekerde dat er enige waarheid in zat. Hij verving enkele inspannende dagen op de baan door ontspannen dagen op de golfbaan.
“Er zit een element van actief herstel in”, zei Curry. “Golfbanen lopen maakt de knie tot op zekere hoogte losser. Het houdt je lichaam in beweging zonder er te veel op te eisen.”
Vanuit een basketbalperspectief vond Curry dat zijn lichaam voor het trainingskamp en de voorbereidingswedstrijden minder goed voorbereid was dan in het verleden. Celebrini hield hem in oktober vaker uit de training. In de tweede wedstrijd van het seizoen miste hij 10 van zijn 15 schoten en had hij moeite in het slot, terwijl de Warriors een voorsprong van 12 punten tegen de Memphis Grizzlies weggaven.
“Hij was waarschijnlijk nog niet fysiek klaar om die wedstrijd tegen Memphis af te sluiten”, zei Kerr. “Maar de langetermijnvoordelen zijn minder slijtage. Dus daar zijn we tevreden mee. De competitie is nog nooit zo snel, zo atletisch geweest, spelers die over het veld sprinten, de afstanden die worden afgelegd.”
“Vergeleken met Steve Nash of John Stockton, andere guards van zijn soort die nog speelden op 38, 39, 40 jaar oud, is het spel nu veel zwaarder.”
In zijn prime behoorde Curry tot de topspelers qua afgelegde afstand per wedstrijd. Trackingdata toonden dat hij in zijn vroege dertig gemiddeld tussen 2,3 en 2,6 mijl per wedstrijd aflegde.
Dat is nu minder geworden. De Warriors beperken zijn speeltijd tot ongeveer 28 minuten per wedstrijd, hebben hem nog niet toestemming gegeven om beide kanten van back-to-back-wedstrijden te spelen en hebben deze zomer ook enkele tactische aanpassingen in het offensief doorgevoerd die zijn last verlichten.
Na tien wedstrijden legt hij volgens de trackingdata gemiddeld 1,9 mijl per wedstrijd af.
“Hij staat vaker stil”, zei Kerr. “Minder van de bewegingspatronen die we over de jaren hebben gespeeld, waarbij hij van een triple screen komt en van de sterke naar de zwakke kant rent en weer terug.”
Curry gaf toe dat de beperkte speeltijd en de rustavonden zijn “discipline” op de proef stellen, maar hij heeft de cumulatieve resultaten leren waarderen. Hij zegt het verschil te voelen na een week met avonden van 28 minuten in plaats van 32.
“Als we op het eind van het jaar enige dreiging willen zijn, moet ik beschikbaar zijn”, zei Curry.
Na het afschudden van de roest leverde Curry deze puntentotalen in een reeks van zeven wedstrijden die de Warriors naar een acht wedstrijden durende winstreek bracht: 24, 44, 31, 34, 29, 41, 25. Hij scoorde daarbij meer dan een punt per minuut.
Maar hoe vaak denkt hij zelf dat hij die versie van zichzelf kan zijn?
“Ik hoop elke tweede avond”, zei Curry. “Tenminste in maart, april, mei.”
Een contract en een kwetsbaar team
Voor het seizoen stond Curry voor een contractbeslissing. De Warriors legden hem een keuzemenu aan verlengingsopties voor, maar het kwam in essentie neer op een maximumcontract, een salarisverlaging of een afwachtende aanpak, die de club de meeste langetermijnflexibiliteit zou hebben geboden.
Hij koos voor een lichte salarisverlaging en tekende een verlenging van twee jaar voor 116 miljoen dollar. Daarmee geeft hij volgende zomer 10 miljoen dollar aan salarisruimte terug aan de Warriors, terwijl hij een spelersoptie voor het laatste seizoen krijgt.
De beslissing ging volgens Curry over duidelijkheid voor iedereen, het wegnemen van afleiding, en toch zijn financiële waarde als speler krijgen, terwijl de club een extra duw in de rug van flexibiliteit krijgt. Hij wil bij de club blijven tot zijn twintigste en mogelijk laatste seizoen.
“Alles”, zei Curry. “Ik ging ervan uit dat het waarschijnlijk een van de laatste, zo niet het laatste contract zou zijn dat ik zou tekenen. Ik durf het te zeggen. Maar misschien verras ik mezelf en wil ik doorgaan.”
Als de omstandigheden het zouden vragen, zou Curry zich ook prima kunnen schikken in een meer ondersteunende rol aan het eind van zijn carrière, zoals de meeste vallende sterren. Misschien gebeurt dat ooit.
“Het zou mijn ego niet doden”, zei Curry. “Ik wil winnen. Wat dat ook betekent, je neemt beslissingen op basis van wat er voor je ligt.”
Maar hij heeft nog steeds All-NBA-talent, en zijn impact is te groot om naar de achtergrond te verdwijnen. De Warriors worden nog altijd rond zijn kwaliteiten opgebouwd.
Het is echter een kwetsbare en gehavende selectie. Butler en Moody revalideren nog steeds ernstige knieblessures en worden niet voor het midseizoen terugverwacht. De aanvankelijke centrumspeler Kristaps Porzingis heeft zich van de sport teruggetrokken en zijn contract is nog niet geruild. Curry is out.
Dat laat 151,9 miljoen dollar aan salaris onbepaald buiten spel en slechts 67,8 miljoen dollar aan salarissen van spelers die het team overeind moeten houden terwijl de sterspelers herstellen.
“Het team moet hem helpen”, zei Kerr. “Als we de wedstrijden kunnen aan en de marges kunnen winnen, en een paar wedstrijden kunnen winnen die hij niet speelt, dan brengen we ons in een goede positie. Ik denk dat we dat gaan doen. Ik hou van de instelling van dit team. Ik hou van de energie, de geest. Ik vind ons talent goed.”
Butler en Curry keren uiteindelijk terug. Brandin Podziemski heeft in zijn vierde seizoen duidelijke vooruitgang laten zien. De front office lijkt een paar goede minimumcontracten te hebben binnengehaald.
Daarnaast heeft de komst van Yaxel Lendeborg nieuw leven in de club geblazen. Er groeit het vertrouwen dat de Warriors een rookie hebben die meteen een belangrijke bijdrage kan leveren en zich op termijn kan ontwikkelen tot het soort middenmoot-wing dat een team kan leiden als Curry er niet meer is.
“Ik geef niets om 1A, 1B, 2A [de rangorde]”, zei Kerr. “Niets daarvan is belangrijk als je je eigen zaken niet op orde hebt. We moeten nu de marges winnen, en dan kun je later praten over Jimmy en Yaxel en Steph en alle drie met het vermogen om een wedstrijd af te sluiten. Dan hebben we iets. Dan kunnen we tegen iedereen concurreren. Maar in dit stadium staan we er het verst van af.”
Zonder Curry is het een tijdelijke overlevingsmodus. Slechts een maand na het begin van zijn loopbaan wordt Lendeborg gevraagd zijn ontwikkeling te versnellen, een rol als spelmaker op zich te nemen, die hij op de universiteit niet eens had, en de Warriors genoeg wedstrijden te laten winnen tot de sterspelers terugkeren.
“Waarschijnlijk zoiets als 6 op 10”, zei Lendeborg over zijn zelfvertrouwen. “Het wordt leuk om uit te zoeken op welke manieren ik het best kan scoren en wat ik moet doen om een efficiënte scorer te zijn. Dan zijn er de overige vier, van: man, kan ik eraan voldoen? Kan ik het team helpen zoals ik wil? De tijd zal het leren.”
Curry maakte duidelijk dat er nog geen beslissing over zijn pensioen is en binnenkort ook niet komt. Toch durft hij het naderende einde wel te erkennen, zei hij, omdat hij zijn vader Dell en veel van Dells teamgenoten in die eindfase heeft gezien, wanneer het lichaam begint te verzwakken en de klok begint te tikken.
“Ik wil nu waarderen wat er gebeurt, omdat ik niet alleen de bewegingen wil maken”, zei Curry. “Want dan gaat het aan je voorbij.”